“Shit, ik ben weer in een oud patroon beland."
Die gedachte had ik vaker dan ik wilde toegeven. Zeker in het begin van mijn relatie. Mijn vriend heeft bindingsangst, ik verlatingsangst. Een klassieke dynamiek. En je kunt er eindeloos in blijven ronddansen als je niet leert herkennen wat er écht gebeurt.
Bij mij uitte het zich zo: als ik even niks van hem hoorde, ging er meteen van alles aan in mijn hoofd. Ben ik wel leuk genoeg? Wil hij dit nog wel? Heb ik iets verkeerd gedaan? Twijfel, onzekerheid, onrust.
Totdat ik mezelf betrapte. Hé, Ing, dit patroon ken je. Dit is oud. En toen hebben we er samen een liefdevol en simpel gebaar aan gekoppeld: als hij druk is en even niet kan of wil appen, stuurt hij me een 🦋 – een vlindertje. Dan weet ik: Hij is even aan het fladderen, en het is oké. Ik hoef me geen zorgen te maken.
Hoe een vlindertje mij hielp om oude angsten los te laten
Zijn perspectief hielp mij mijn vriend nog beter te begrijpen, en tegelijk steviger bij mezelf te blijven. Het werd minder “hij doet dit bij mij” en meer “dit is zijn patroon, en dit is wat het met mij doet.”
Een relatie blijft werken
En eerlijk? Ook nu, na al die inzichten, val ik er nog weleens in. Als ik moe ben, druk ben, te veel in mijn hoofd zit… dan sta ik weer even op dat oude kruispunt. Gelukkig zijn de emoties minder heftig geworden. Ik herken sneller wat er gebeurt. En ik kan sneller weer thuiskomen bij mezelf.
Maar het blijft balanceren. Een relatie is geen eindstation, het is een proces. Een dans. Met vallen en opstaan. Met lichtheid én schaduwen.
En steeds vaker, met zachtheid.
“Shit, ik ben
weer in een oud patroon
beland.”
Die gedachte had ik vaker dan ik wilde toegeven. Zeker in het begin van mijn relatie. Mijn vriend heeft bindingsangst, ik verlatingsangst. Een klassieke dynamiek. En je kunt er eindeloos in blijven ronddansen als je niet leert herkennen wat er écht gebeurt.
Bij mij uitte het zich zo: als ik even niks van hem hoorde, ging er meteen van alles aan in mijn hoofd. Ben ik wel leuk genoeg? Wil hij dit nog wel? Heb ik iets verkeerd gedaan? Twijfel, onzekerheid, onrust.
Totdat ik mezelf betrapte. Hé, Ing – dit patroon ken je. Dit is oud. En toen hebben we er samen een liefdevol en simpel gebaar aan gekoppeld: als hij druk is en even niet kan of wil appen, stuurt hij me een 🦋 – een vlindertje. Dan weet ik: Hij is even aan het fladderen, en het is oké. Ik hoef me geen zorgen te maken.
Die kleine vlinder herinnert me eraan dat het niet over mij gaat. En dat ik me niet telkens opnieuw hoef te verliezen in mijn eigen angsten.
Zelfzorg als anker
Wat mij helpt om niet meegezogen te worden in oude verhalen, is mijn ochtendritueel. Ik zet een cappuccino,
Hoe een vlindertje mij hielp om oude angsten los te laten
kruip terug in bed en luister een meditatie van Deepak Chopra. Ik kies er willekeurig eentje uit, alsof het universum beslist wat ik die dag mag horen. Daarna schrijf ik een korte reflectie in mijn dagboek: mijn intentie voor de dag.
Zo begin ik mijn dag in verbinding met mezelf. Vanuit rust, niet vanuit zoeken.
’s Avonds maak ik vaak een wandeling. Mijn werk is intens en sociaal zijn kost me dan soms net iets te veel. Maar ik houd wél van verbinding. Dus spreek ik onderweg een voice memo in voor een vriendin. Dan ben ik tóch in contact, zonder mezelf uit te putten. Dat soort kleine rituelen maken voor mij een groot verschil.
Wat ik leerde over bindingsangst
Een groot inzicht kreeg ik ook door mijn samenwerking met Wout. Hij maakte de indrukwekkende documentaire “Tussen de liefde en de leegte”, waarin hij zijn eigen proces met bindingsangst openhartig deelt.
Die documentaire raakte me diep. Niet alleen omdat ik veel herkende, maar ook omdat ik Wout persoonlijk heb leren kennen als een warme, eerlijke man met lef. Hij liet me zien hoe het is om bindingsangst te hebben, niet als excuus, maar als innerlijk gevecht. En hoeveel liefde er schuilgaat áchter de neiging om afstand te houden.
Zijn perspectief hielp me mijn vriend nog beter te begrijpen, en tegelijk steviger bij mezelf te blijven. Het werd minder “hij doet dit bij mij” en meer “dit is zijn patroon, en dit is wat het met mij doet.”
Een relatie blijft werken
En eerlijk? Ook nu, na al die inzichten, val ik er nog weleens in. Als ik moe ben, druk ben, te veel in mijn hoofd zit… dan sta ik weer even op dat oude kruispunt. Gelukkig zijn de emoties minder heftig geworden. Ik herken sneller wat er gebeurt. En ik kan sneller weer thuiskomen bij mezelf.
Maar het blijft balanceren. Een relatie is geen eindstation, het is een proces. Een dans. Met vallen en opstaan. Met lichtheid én schaduwen.
En steeds vaker, met zachtheid.
