Soms vraag ik het me ineens af: waaróm ben ik zo snel geïrriteerd?
Op zo’n dag dat ik al niet helemaal lekker in m’n energie zit… en dan gebeurt het. Mijn partner laat weer alles slingeren in de keuken. De buurman begint net nu op zijn piano te spelen. Of de trein is alweer te laat. En dan voel ik het: kort lontje. Onrust in m’n lijf. Alles lijkt ineens te veel.
Maar wat gebeurt er eigenlijk op zo’n moment? Wat wil die irritatie mij zeggen?
Irritatie is een signaal
Door systemisch werk heb ik geleerd om emoties niet te zien als lastig of vervelend, maar als boodschappers. Irritatie is niet iets dat ik moet wegdrukken of ‘even moet wegademen’, het is een innerlijk signaal.
Waarom ben ik zo snel geïrriteerd
en wat dat mij vertelt
Er wil iets gehoord worden in mij. En meestal gaat het om iets diepers dan de situatie op dat moment.
Misschien is het niet de rommel die me écht stoort, maar het gevoel dat ik alles alleen moet doen. Of het is niet die trein die me raakt, maar het oude gevoel van controleverlies of onveiligheid. De buitenwereld triggert iets dat al in mij leeft.
Wat mijn irritatie me laat zien
Als ik merk dat ik sneller geïrriteerd raak, helpt het me om even stil te staan en mezelf liefdevol te bevragen:
❥ Ben ik overprikkeld? Heb ik te veel op m’n bord, te weinig rust gehad?
❥ Speelt er iets groters mee? Misschien rouw, een overgang, een innerlijke verandering?
❥ Slaap en eet ik goed? Mijn zenuwstelsel heeft ritme nodig om niet op scherp te staan.
❥ Wordt er iets gespiegeld? Soms raakt iemand me omdat hij of zij iets doet wat ik zelf (nog) niet durf of mag van mezelf.
Bij wie komt mijn irritatie naar boven?
Ik merk dat mijn irritatie vaak juist omhoog komt bij de mensen die me het meest nabij zijn. Mijn partner, een vriendin, een collega. Logisch ook want bij hen voelt het (vaak onbewust) veiliger om te reageren. Maar de oorzaak ligt lang niet altijd bij die ander.
Als ik de rust neem om mezelf te vragen: "Waar gaat dit écht over?", opent dat een andere laag. Een voorbeeld: laatst merkte ik dat ik geërgerd raakte toen iemand vroeg of ik thuis wilde blijven die avond. Wat me raakte was niet die vraag, maar het oude gevoel dat mijn vrijheid werd beperkt, iets wat ik als kind vaak ervaren heb. Dat bewustzijn bracht meteen zachtheid. Voor mezelf én voor de ander.
Mag ik iets veranderen — of iets accepteren?
Soms vraagt mijn irritatie om actie: een grens stellen, iets uitspreken, een patroon doorbreken. Maar soms vraagt het om overgave: accepteren wat er nu even is. Niet vanuit passieve berusting, maar vanuit bewuste keuze:
En dan stel ik mezelf ook steeds vaker deze vraag: Is dit echt mijn energie waard?
De bumperklever, de rommel, de vertraging — het verandert niet door mijn boosheid. Maar ik voel het wél in mijn lijf. En dat kost me energie.
Wat mij helpt als ik me snel erger:
1. Ademen; Voeten op de grond. Diepe adem. Irritatie heeft ruimte nodig om los te laten.
2. Erken wat ik voel; “Ik voel irritatie” is zachter dan “ik bén geïrriteerd.”
3. Ontspanning; Wandelen, schrijven, dansen… helpt me om spanning af te voeren.
4. Communiceren vanuit liefde & verbinding; Niet: “Jij doet ook altijd…” maar: “Ik merk dat ik hier moeite mee heb.”
5. Mild voor mezelf zijn; Irritatie betekent niet dat ik faal. Het betekent dat er iets in mij aandacht wil. En die geef ik mezelf.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn rust
De wereld blijft z’n eigen chaos houden. Maar ik heb altijd een keuze in hoe ik ermee omga. Door te vertragen, te luisteren naar wat eronder ligt, en mezelf ruimte te geven, kies ik steeds vaker voor rust. Voor liefde. Voor mezelf.
“Ik kies ervoor om mijn energie niet te verliezen aan iets wat ik niet kan veranderen.”
Soms vraag ik het me ineens af: waaróm ben ik zo snel geïrriteerd?
Op zo’n dag dat ik al niet helemaal lekker in m’n energie zit… en dan gebeurt het. Mijn partner laat weer alles slingeren in de keuken. De buurman begint net nu op zijn piano te spelen. Of de trein is — alweer — te laat. En dan voel ik het: kort lontje. Onrust in m’n lijf. Alles lijkt ineens te veel.
Maar wat gebeurt er eigenlijk op zo’n moment? Wat wil die irritatie mij zeggen?
Irritatie is een signaal
Door systemisch werk heb ik om emoties niet te zien als lastig of vervelend, maar als boodschappers. Irritatie is niet iets dat ik moet wegdrukken of ‘even moet wegademen’ — het is een innerlijk signaal.
Waarom ben ik zo snel geïrriteerd - en wat dat mij vertelt
Er wil iets gehoord worden in mij. En meestal gaat het om iets diepers dan de situatie op dat moment.
Misschien is het niet de rommel die me écht stoort, maar het gevoel dat ik alles alleen moet doen. Of het is niet die trein die me raakt, maar het oude gevoel van controle verlies of onveiligheid. De buitenwereld triggert iets dat al in mij leeft.
Wat mijn irritatie me laat zien
Als ik merk dat ik sneller geïrriteerd raak, helpt het me om even stil te staan en mezelf liefdevol te bevragen:
❥ Ben ik overprikkeld? Heb ik te veel op m’n bord, te weinig rust gehad?
❥ Speelt er iets groters mee? Misschien rouw, een overgang, een innerlijke verandering?
❥ Slaap en eet ik goed? Mijn zenuwstelsel heeft ritme nodig om niet op scherp te staan.
❥ Wordt er iets gespiegeld? Soms raakt iemand me omdat hij of zij iets doet wat ik zelf (nog) niet durf of mag van mezelf.
Bij wie komt mijn irritatie naar boven?
Ik merk dat mijn irritatie vaak juist omhoog komt bij de mensen die me het meest nabij zijn. Mijn partner, een vriendin, een collega. Logisch ook — bij hen voelt het (vaak onbewust) veiliger om te reageren. Maar de oorzaak ligt lang niet altijd bij die ander.
Als ik de rust neem om mezelf te vragen: "Waar gaat dit écht over?", opent dat een andere laag. Een voorbeeld: laatst merkte ik dat ik geërgerd raakte toen iemand vroeg of thuis wilde blijven die avond. Wat me raakte was niet die vraag, maar het oude gevoel dat mijn vrijheid werd beperkt — iets wat ik als kind vaak ervaren heb. Dat bewustzijn bracht meteen zachtheid. Voor mezelf én voor de ander.
Mag ik iets veranderen — of iets accepteren?
Soms vraagt mijn irritatie om actie: een grens stellen, iets uitspreken, een patroon doorbreken. Maar soms vraagt het om overgave: accepteren wat er nu even is. Niet vanuit passieve berusting, maar vanuit bewuste keuze: “Ik kies ervoor om mijn energie niet te verliezen aan iets wat ik niet kan veranderen.”
En dan stel ik mezelf ook steeds vaker deze vraag: Is dit echt mijn energie waard?
Wat mij helpt als ik me snel erger:
1. Ademen; Voeten op de grond. Diepe adem. Irritatie heeft ruimte nodig om los te laten.
2. Erken wat ik voel; “Ik voel irritatie” is zachter dan “ik bén geïrriteerd.”
3. Ontspanning; Wandelen, schrijven, dansen… helpt me om spanning af te voeren.
4. Communiceren vanuit liefde & verbinding; Niet: “Jij doet ook altijd…” maar: “Ik merk dat ik hier moeite mee heb.”
5. Mild voor mezelf zijn; Irritatie betekent niet dat ik faal. Het betekent dat er iets in mij aandacht wil. En die geef ik mezelf.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn rust
De wereld blijft chaotisch, maar ik kan kiezen hoe ik ermee omga — steeds vaker kies ik voor rust, liefde en mezelf.